Het ene moment versier je meisjes na een hap uit een ui te hebben genomen, dan weer trap je een balletje met Klaas-Jan Huntelaar tijdens de training van Schalke ’04, en voor je het weet sta je in de finale van de Gouden Televizierring: het overkwam de jongens van Streetlab afgelopen jaar. Wat je met een hechte vriendschap en een creatieve hobby al niet kan bereiken! Enkele weken terug waren de jongens terug op de plaats waar het allemaal begon: onze Werkplaats. Ze kwamen het wereldrecord high-fives verbreken, maar tussen de bedrijven door was er natuurlijk tijd voor een klein diepte-interview. Vijf vragen over hun doen en laten op de WP.

Waar denken jullie aan als je aan de WP denkt?

Stijn: “Ik denk aan een hele leuke tijd waar echt heel veel begonnen is voor mij. Ik had veel moeite op de basisschool, maar toen kwam ik hier en vond ik me al gauw een weg. Er is hier heel veel ruimte voor creatieve dingen. Zo werd ik gemotiveerd, waardoor ik mijn eigen plekje vond.”

Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?

Tim: “Ik zat bij Daan in de klas op de havo, vanaf de brugklas al. Stijn en Jasper zaten bij elkaar in de klas op het VWO.”

Stijn: “En waar Tim en ik een klik voelden was toch wel dat we beiden waren afgewezen voor de onderbouwmusical…”

Tim: “Maar jullie (Daan en Stijn) zijn volgens mij in contact gekomen omdat jullie een keer samen terugfietsten naar Utrecht. Toen hadden jullie al zo’n klik qua humor.”

Daan: “Nee, dat kwam echt door de musical. Dat was in de tweede pas.”

Jasper: “En Daan en ik deden auditie voor dezelfde rol, de hoofdrol. Daan kreeg de rol, dus ik had gelijk een hekel aan hem.”

Stijn: “Maar jij kreeg altijd direct de hoofdrol, dat was al vanaf de basisschool zo.”

Jasper: “Helemaal niet! Ja, in de eerste, maar daar heb ik ook gewoon auditie voor moeten doen. Probeer jij nou je frustraties dat je niet door de audities was gekomen op mij te botvieren?”

Stijn: “Je was mijn beste vriend op dat moment! Jij had de hoofdrol, en ik mocht niet eens meedoen!”

Wat was jullie grootste avontuur samen op de WP?

Daan: “Op een gegeven moment zijn we erachter gekomen dat in het oude schoolgebouw luiken zaten. We zijn daar toen ingegaan, en we kwamen echt zo’n ondergrond stelsel tegen onder de school. Vervolgens zijn we daar gaan filmen, helemaal met hoofdlampjes op, infraroodcamera’s...”

Tim: “En met walkietalkies! Met een groepje dat boven de grond zat en een groepje dat onder de grond kroop – dat was wel echt spannend.”

Daan: “Klopt. Maar het grootste avontuur, dat waren toch meerdere dingen. Bijvoorbeeld toen we met de bovenbouwmusical naar de schouwburg gingen. Dat was echt megagaaf, om daar te staan. En het is hier gewoon echt begonnen voor ons, het maken van filmpjes. Ons PWS was een kostuumdrama, dat hebben we in Slot Zeist opgenomen. Met z’n vieren, Tim was een lakeitje.”

Tim: “Ik mocht thee inschenken!”

Stijn: “Ja, en dat deed je ook wel écht heel goed.”

Tim: “Nog steeds doe ik dat écht heel goed.”

Jasper: “En Daan, jij was mijn dochter toch?”

Daan: “Ohja! Jij was mijn vader en ik had een romance met Stijn – het was eigenlijk niet heel goed. Maar wat ik altijd heel sneaky deed bij projecten waar we een werkstuk voor moesten maken: ik maakte gewoon een filmpje. Daar kwam ik zo heel gemakkelijk mee weg, want in die tijd werden er nog niet zo heel veel video’s gemaakt.”

Tim: “Dat is wel echt goed van de WP, dat creativiteit zo wordt aangemoedigd. Het is goed op jouw manier, als jou dat helpt om je werk beter te doen.”

Stijn: “Maar veel anders kon Daan ook niet.”

Daan: “Tafelvoetbal! En in het verkeerde domein hangen, dat kon ik ook heel goed.”

Wat missen jullie het meest van de WP?

Daan: “Ik denk gewoon het ongedwongen klieren.”

Stijn: “Ja. Zo gingen we in de pauze naar de Plus en dan gingen we allemaal gekke grappen uithalen. Dit had trouwens niets met spijbelen te maken hoor, we waren eigenlijk altijd bezig met gekkigheid en klooien.”

Daan: “Wat Ik toch het meeste mis is dat de WP voor mij een wereldje op zich was. Het is eigenlijk een soort dorp waar je woont, we konden daar alles. Met dat dorp gingen we de musical doen, lekker naar de plus – het was allemaal superongedwongen. Het moest niet per se goed zijn, kwaliteit hebben. Wat we nu doen is eigenlijk nog steeds hetzelfde. We zitten op een verlengde van wat voor ons de middelbare school was, maar dan met iets meer structuur en kwaliteit.”

Stijn: “Maar die onvolwassenheid, die is er nog steeds!”

Wat is jullie levensmotto?

Allen: “Blijf klieren en doe vooral wat je echt leuk vindt!”