In bijna 20 jaar heb ik als medewerker Oude Talen (Grieks en Latijn) en decaan bij de Werkplaats Kindergemeenschap vele werkers ontmoet in de fase waarin ze, zoals Kees Boeke dacht, nog moesten ‘worden wat ze zijn’: in de lokalen van de school, in mijn spreekkamer wanneer ze over zichzelf en hun vakkenpakketkeuze of vervolgopleidingen kwamen spreken, maar ook tijdens excursies - zoals de examenreis naar Rome. Een deel van deze werkers kom ik nogal eens tegen op straat, met enkelen heb ik een mooie vriendschap, één is mijn therapeut. Maar velen verschijnen ook ineens op LinkedIn of Facebook, waar ik dan meteen prachtige loopbanen voorbij zie komen, of een enkeling zelfs op tv: dan komt bij het journaal zomaar een oud-werker in beeld als woordvoerder van een gerenommeerde bank, en ja, ik herinner me hem als diegene die vanaf klas 1 al wist: “Ik wil het maken!”.

Allemaal zeer waardevolle momenten, maar waarom nou zo waardevol? Dergelijke momenten geven op dat ogenblik een perspectief aan de ontmoetingen op de Werkplaats destijds. Ze gaan over het verdere proces van werkers om te ‘worden wat ze zijn’ en over de dingen die ze daarin van de WP hebben meegenomen. Over mooie herinneringen als ‘jezelf mogen zijn’, maar ook over slechte: zo kreeg ik ooit op een reünie de wind van voren van een inmiddels dertigjarige, over vroegere gesprekken omtrent haar vervolgopleiding. En terecht, zoals ik toen kon beoordelen. De momenten gaan ook over hun werk, over hun ontdekkingen en over grote besluiten in hun leven. Dan bewonder ik hun trouw aan henzelf en verwonder me er soms ook over wat die oplevert: grote verrassingen. In wat ieder vertelt, zit een schat aan ervaringen en kennis.

Die schat van ervaringen en kennis heeft ook nu zijn waarde voor de WP. De Werkplaats is een school die meer is dan een ‘diplomafabriek’: heel bewust worden de werkers in contact gebracht met de wereld buiten lessen. Deze wereld vormt toekomstige oud-werkers, maar heeft ook een plek voor huidige oud-werkers: ook nu al vinden er zo nu en dan bijeenkomsten plaats waarop voormalig WP’ers geïnteresseerde werkers en medewerkers komen bijpraten over ontwikkelingen in de wetenschap, in hun vakgebied of in hun werk. Zo wordt ‘worden wat je bent’ ook gestimuleerd vanuit andere invalshoeken dan enkel vakken of binnenschoolse activiteiten, met behulp van hen die in hun ‘wordingsproces’ al weer verder zijn.

Op zo’n moment is de cirkel rond. De oud-werker is de expert geworden en deelt zijn ervaringen en kennis met medewerkers en de werkers van nu: op de school waar hij ooit zelf ontdekte hoe de wereld, cultuur, de natuur of communicatie in elkaar zat en wat ertoe deed of niet. Dit is wat de WP oud-werkergemeenschap wil: ontmoetingen zoals op reünies, waar oud-WP’ers samen herinneringen kunnen ophalen, maar ook inhoudsgerichte ontmoetingen waarbij gedachten kunnen worden uitgewisseld, en leerzame ontmoetingen tussen werkers van ‘toen’ en van ‘nu’.

Jaarlijks zullen enkele evenementen georganiseerd worden voor zowel oud-werkers en huidige werkers als oud-werkers met elkaar, en zal bovendien aandacht besteed worden aan voorlichting en begeleiding van werkers op het gebied van studiekeuze of de arbeidsmarkt. In alle gevallen met voormalig WP’ers in de hoofdrol. Daarnaast bestaat er een website waar leden van de oud-werkergemeenschap een profiel kunnen aanmaken via waar ze elkaar kunnen opzoeken en tegenkomen op basis van gedeelde interesses, opleidingen, werkervaring of simpelweg een naam. Zo is de vereniging niet alleen een bron van herinneringen en kennis, maar ook een platform dat een netwerk van WP’ers mogelijk maakt. De website is er bovendien op gericht de oud-werkers op de hoogte te houden van nieuwtjes over de Werkplaats en opmerkelijke gebeurtenissen in levens na de Werkplaats. Ten slotte ontvangen leden tweemaal per jaar een blad, waarin leuke, interessante, of leerzame artikelen te lezen zijn, geschreven over en door oud-werkers of (oud-)medewerkers. Hiervan zal dit miniblad, dat in het teken staat van de oprichting van de WP oud-werkgergemeenschap, een voorproefje geven.