Wie anders dan Francine, (ik herinner me een permanente, soms overprikkelde dan wel half overspannen wervelstorm die door de school raasde en altijd, maar dan ook altijd bezig was met een nieuwe musical of andere productie waarin werkers die dat wilden, mochten laten zien wat ze konden) herinnerde mij er aan - misschien kan ik beter zeggen, wees me vooruit - dat er buiten de het warme nest van de school een rijke wereld was om te ontdekken. Dat ‘jezelf’ het mooiste is dat je kunt worden. En dat de dingen die sommige mensen als bijzaken in het leven zien - kunst, literatuur, muziek, theater - in werkelijkheid de hoofdzaken zijn. Hoofdzaken waar je zelf ook letterlijk een rol in kunt spelen, als je het kunt, en als je durft. Zonder medewerkers als Francine op school, hadden werkers als ik niet het pad gekozen dat ik gekozen heb.

Alle goeds!

Ingmar